In een deel van het Diemerpark zijn er sportvelden, en die zullen uitgebreid worden. Om de sportvelden te bereiken vanaf de weg moet je nu een stukje lopen of fietsen. Bezoekende clubs moeten nu dus iets verderop parkeren. Dat kan op ongeveer 900 meter vanaf de sportvelden in het Diemerpark in een parkeergarage met veel leegstaande parkeervakken). De sportclubs vinden dat dat te ver is voor de bezoekers en wensen daarom dat er vlakbij de sportvelden, midden in het park, een autoparkeerterrein aangelegd wordt. Om dat parkeerterrein te bereiken, zouden de auto’s door het park moeten rijden, op een fiets/wandelpad (dat tot het hoofdnet fiets behoort en een zeer belangrijke fietsverbinding is tussen de nogal afgelegen wijk en de rest van Amsterdam), waardoor fietsers, wandelaars en andere recreanten (skaters…) in de verdrukking zouden komen. Bovendien zouden de auto’s over een lange fiets/wandelbrug moeten rijden die zo smal is dat twee auto’s elkaar moeilijk kunnen passeren.

Natuurlijk zijn er nog veel meer goede redenen om dit niet te willen, maar het is ronduit bizar dat sporters niet in staat zijn 900 m lopend te overbruggen. Meer informatie:

https://sites.google.com/site/houdiemerparkgroen/ en op facebook: http://www.facebook.com/HouDiemerparkGroen.

De petitie kun je teken op:  http://petities.nl/petitie/hou-diemerpark-groen Even doen graag!

Nog een jaartje geduld en dan kan het al klaar zijn. Het wachten is nu op de handtekening van de minister…

Bij mij in de buurt is het niet veel beter. De A12 maakt zeker bij windstil weer veel lawaai. Rustig in de tuin zitten is er al jaren niet meer bij. Er zijn intussen weer plannen in de maak, waarbij nog harder rijden wordt toegestaan. Waarom heb je anders al dat asfalt? Tien rijstroken naast elkaar liggen er bij de laatste uitbreiding ergens in de buurt van Abcoude. Zonde dat je daar niet heel hard mag…

Blijkbaar vinden we dat mensen die haast hebben om van A naar B te gaan veel meer rechten hebben dan de mensen die wonen in het gebied waarde haastigen doorheen trekken. We vinden dit heel normaal. Om de haastigen te faciliteren, worden kruisingen opgeheven, wegen verbreed en dit gaat altijd ten koste van de laangzaamste gerbuikers. Het is ene internationaal verschijnsel. In Frankrijk zie je dat er geen trottoirs zijn, als het autoverkeer dat vraagt. In Duitsland en Spanje worden fietspaden op de stoep aangelegd, dit ten koste van de voetgangers.

Hoelang accepteren we dit nog? Waar is de balans tussen mijn leefomgeving en het recht van anderen om er met een noodvaart doorheen te trekken en mij met de overlast te laten zitten? Natuurlijk, het is min of meer ene wederzijds recht. Ik mag ook op de autoweg en in de snelle trein, maar er is geen halte bij mij in de buurt. Vroeger moest de reiziger nederig toestemming vragen om door een gebied te trekken. Bij de vele tolpunten moest er zelfs voor worden betaald. We hoeven niet terug naar die tijd, maar iets meer evenwicht in de belangenafweging lijkt mij wenselijk.

Het leuke is dat je zelf met dit model kunt spelen via deze link:

http://www.inorganicenergy.com/CreateWorld.aspx

Je eigen klimaattop op internet!

Enkele maanden geleden kondigde Rijkswaterstaat aan een spitsstrook te willen aanleggen. Dat heeft een heel proces tot gevolg. Dit begint met een Startnotitie. Deze kreet kende ik nog niet, maar blijkbaar heb je er inspraak op en zo trok ik samen met enkele honderden inwoners van Zoetermeer naar een bijeenkomst over de Startnotitie.

Een Startnotitie blijkt eigenlijk ene projectvoorstel te zijn. In de Startnotitie wordt uitgelegd welke alternatieven bekeken zijn en welke alternatieven verder uitgewerkt worden. In de Startnotitie staat ook de aanpak voor de Milieueffectrapportage (MER) beschreven.

De inspraak biedt omwonenden de mogelijkheid alternatieve oplossingen aan te dragen en om de invloed te hebben op de aandachtspunten van de MER.  Tijdens de bijeenkomst gaf Rijkswaterstaat een boeiende toelichting over hoe de wet omgaat met geluidsoverlast. Sterk vereenvoudigd komt het er op neer dat zolang er niets aan de weg verandert, onze overheid ook niets hoeft te doen aan overlast. Als er wel wat verandert, moet de overheid onderzoeken of de overlast boven een drempel uit komt. Als het lawaai boven de norm komt, moet de overheid maatregelen nemen om in ieder geval aan de norm te voldoen en bij voorkeur om aan de streefwaarden te voldoen.

Dus, als we geluk hebben, gaat er eindelijk iets gebeuren aan de lawaaioverlast van de A12. Als we pech hebben wordt het alleen maar erger en zitten we nog minstens 10 jaar met de ellende. Wordt vervolgd eind 2009 als de MER klaar is.

Toch lijkt er wel iets te veranderen. Ik geef twee voorbeelden:

De directeur van een groot bedrijf geeft op de radio aan dat openbaar vervoer vaak veel goedkoper is voor werkgevers dan de dure lease auto. Hij gaf de volgende kilometerprijzen:

• Lease auto: 40 cent per kilometer
• Trein met business card 1e klas, 17 cent per kilometer
• Trein met business card 2e klant, 11 cent per kilometer

De nadelen van de trein zijn bekend, zodra je moet overstappen ben je de klos, want dat schiet niet op, maar een trein staat zelden in de file. Zeker in de ochtendspits scheelt dit veel tijd. Dit in combinatie met de veel lagere kosten, maakt het aantrekkelijk om de trein een kans te geven.

Het tweede voorbeeld. Ik sprak een business consultant. Business consultants zijn dure uitzendkrachten die bedrijven adviseren over van alles en nog wat. Meestal wordt dit met dure lease auto’s geassocieerd. Hij vertelde dat hij dit werk al vijf jaar doet, maar geen rijbewijs heeft. Het leuke is dat dit geen belemmering was hem voor dit werk in dienst te nemen. In de praktijk werkt het goed. Ook hij geeft aan dat de kosten lager zijn. Hij heeft slechts één keer een opdracht niet kunnen accepteren vanwege de bereikbaarheid van de klant.

De beenruimte vond ik wel heel beperkt. Het koste moeite om voor alle kleine tasjes en voeten samen een plekje te vinden. In een andere houding gaan zitten was bijna onmogelijk. Dan is 7 uur reizen toch best lang.

Op de heenreis kwam er in het begin nog ene dame langs met koffie. Later hebben we die niet meer terug gezien.

We hebben in Basel overnacht omdat Basel een erg leuke stad is om even te zijn. De volgende dag zijn we verder gereisd naar Wallis. Helaas kennen ook de Zwitsers het begrip Sein- en Wisselstoring. Bij Bern werd verteld dat de trein niet verder ging. We moesten omreizen via Lausanne. Op het totale traject een vertraging van dik twee uur. Interessant is om te zien hoe de Zwitsers dit oplossen. In Bern bleef de trein naar Lausanne keurig op ons wachten. Deze trein zat wel overvol, dus helaas geen zitplaatsen. Onderweg is meerdere keren omgeroepen dat er informatie zou komen over aansluitende treinen naar Wallis. Inderdaad, kort voor Lausanne werd dit keurig omgeroepen in drie talen, Duits, Frans en Engels. Een conducteur hebben we niet meer gezien op dit traject, wel een koffiekarretje, dat zich een weg probeerde te banen door alle rugzakken en koffers die overal stonden.

Het laatste deel van het traject, ging van Visp naar St Niklaus, het Matterdal in richting Zermatt. Dat traject is ene echte aanrader. Het Matterdal begint met een zeer diepe kloof, waar de trein tegen de wanden van de kloof gekleefd doorheen rijdt. Het spoorbedrijf, de Matterhorn Gotthardbahn heeft tamelijk nieuw materieel, waarbij ook de 2e klas is voorzien van panoramarijtuigen, waardoor je een schitterend uitzicht hebt op de spectaculaire natuur.

Vanaf St Niklaus volgt dan nog een even spectaculair ritje met de postbus de berg op naar ons vakantieverblijf. In de volgende aflevering zal ik nog wat meer vertellen over de ervaringen met de Zwitserse spoorwegen en de Postbus.

Wat mij bezig houdt is dit. In die huizen wonen natuurlijk ook kinderen. Die kunnen niet van het eigen erf af zonder begeleiding van een volwassene. Ze zijn eigenlijk  opgesloten. Ook voor volwassenen is oversteken elke keer weer een riskant avontuur. Ik vraag me af welk recht toestaat dat automobilisten zo hard mogen en kunnen rijden in zo’n omgeving? Hoe wegen we de “haast” van de automobilist af tegen de veiligheid van de kinderen die daar wonen? En dan hebben we het nog niet over het verkeerslawaai dat dag en nacht doorgaat. Zou het niet een goed idee zijn om op dit soort wegen de maximum snelheid te beperken tot 40 km/uur en overal rotondes en drempels te bouwen? Of de weg twee meter smaller maken en ook aan de andere kant een fietspad leggen.