Er is weer veel gedoe over de kilometerheffing. Onze onvolprezen minister heeft besloten het lot van de kilometerheffing in handen te leggen van een belangenvereniging van automobilisten. Helaas heeft de minister verzuimd om vooraf even goed uit te zoeken wat de ANWB doet. Als je deze club mag geloven, zijn ze niet op zoek naar een eenvoudig ja/nee referendum, maar zoeken ze de nuance en de uitvoerbaarheid.
Net als veel andere mensen deel ik de twijfels ten aanzien van de uitvoerbaarheid. Het systeem is technisch complex, de oplossing is niet goed voor onze privacy en na de ervaringen met de Ov-Chipkaart houd ik mijn hart vast. Je moet er ook niet aan denken dat een flink aantal automobilisten voor het toch al overlaste openbaar vervoer gaat kiezen. Zelfs als dat niet gebeurt, levert dit voorlopig alleen ene verschuiving op in reismomenten, zoals gebleken is bij de actie tussen Arnhem en Nijmegen, waar automobilisten contant geld uitbetaald krijgen als niet meer tijdens de spits rijden. Het doet me sterk denken aan de tijd dat er nog centrale computersystemen waren. Deze systemen waren tijdens de kantooruren altijd overbelast, zodat mensen die rekenintensieve klussen hadden, gingen uitwijken naar de vroege ochtend, lunchpauze en late avond. Na een tijdje is het heel vroeg en hele laat net zo druk als overdag en is de formule uitgewerkt. Mijn voorspelling is dat er dan toch weer gewoon nieuw asfalt gelegd wordt.
Wat echt nodig is, is het stimuleren van echte gedragsverandering. Dat begint al bij de korte ritjes. Als je het fysiek aankunt, alle ritten korter dan 8 km met de fiets of lopend. Ook minder riten helpen. Thuiswerken is een prima alternatief en met moderne communicatiemiddelen valt er nog veel te winnen. Voor degenen die niet thuis kunnen werken, kan de overheid lokale voorzieningen inrichten. Nu al werken veel ZZPers gewoon vanuit ene plaatselijk café. Mijn extremere voorstellen, het Agora als lokaal ontmoetings- overstap- en werkcentrum kan zeker ene nuttige bijdrage leveren.