Onlangs ben ik zowel in Barcelona als in Keulen geweest. Allebei zijn het fietssteden, waarbij voor fietsers voorzieningen zijn aangelegd. Je kunt er fietsen huren en er zijn fietspaden. Goed nieuws? Ja en nee. Het is leuk dat in deze steden fietsen bevorderd wordt. Minder leuk is hoe dit gebeurt. In beide gevallen worden fietsers naar de stoep verbannen. Bij elk stoplicht (heel veel in Barcelona, wat minder in Keulen), moet je als fietser meteen op de rem gaan staan. Echt opschieten doet dat niet. Wat ook niet leuk is, is dat de ruimte voor fietsers ten koste van de voetgangers gaat. Dat is overigens niets nieuws. Wie kent niet de Franse dorpjes met een brede weg erdoorheen die pal langs de gevels loopt? In Nederland is het in vergelijking hiermee veel beter geregeld, op enkele uitzonderingen na. Fietsers moeten op de weg en als er een fietspad nodig is, proberen we de weg smaller te maken. Als de weg te smal is, stellen we een parkeerverbod in. Toch moeten we alert blijven. Bij het Internationaal Strafhof in den Haag hebben ze beveiligingshekken geplaatst, met als gevolg dat er daar geen stoep meer is. Voor wegversmalling is er ook geen ruimte, dus ik begrijp het wel, maar fraai is anders. Ook zie je af en toe de strijd oplaaien tussen de wens om een stadscentrum autovrij te maken en de wens van winkeliers om vooral automobilisten te dienen, daarbij vergetend dat winkelen op een smal stoepje met voorbij razend verkeer niet echt fijn is. Op dit vlak hebben ze het zowel in Barcelona als Keulen goed begrepen. De centra zijn tamelijk autovrij gemaakt.